Kleń na Narwi — Pułtuskowe wieczory

Pułtusk: kleń na żwirowych przęsłach Narwi o zmierzchu

Pułtusk — żwirowe mielizny Narwi o głębokości 0,5–1,2 m i prędkości 0,2–1,6 m/s zamieniają się o zmierzchu w miejscówkę, gdzie kleń wykorzystuje kontrast, by przecinać stada drobnych rybek.

Dlaczego kleń wybiera te riffy

Drobne ukleje tworzą pulsujące ławice nad riffami, a spadające światło robi z nich jasne punkty w półmroku. Kleń to drapieżnik wzrokowy — biologicznie nastawiony na interceptację przy powierzchni i w płytkiej toni, gdy kontrast jest największy. Optymalna temperatura 12–18°C utrzymuje aktywność od późnej wiosny do jesieni.

Trzy lokalne retrieve’y konsekwentnie wyzwalają atak: municka muchowa — mała sucha mucha rozmiar 12–14, szara lub brązowa, puszczana pod prąd nad żwirem i pozwalana naturalnie dryfować; municka spinningowa — tiny spinner 0–1, szary z subtelnym srebrnym błyskiem, prowadzony równolegle do krawędzi prądu z krótkimi, ostrymi szarpnięciami; hybryda muchowo-spinnerowa — sucha mucha z elementem błyskającym, rzut ukośny nad riff i seria impulsywnych pociągnięć imitujących konającego krótko potrąconego drobnika.

W praktyce oznacza to: rzuty skośne, prowadzenie tuż nad żwirem, krótkie pauzy i szybkie szarpnięcia, które tworzą kontrastowy ruch. Municka działa najlepiej na granicy płytkiej toni i powierzchni; spinner natomiast wyciąga klenie z ukrycia, gdy drga i błyszczy w półmroku.

Kleń w tym odcinku osiąga zwykle 50–60 cm i 3–5 kg, z rekordami do około 80 cm. Wieczorne uderzenie wygląda tak: błysk srebra, krótkie wynurzenie nad prądem i zniknięcie w korycie — scena powtarzana w każdym zmroku nad żwirową mielizną.

Polecamy: mały metalowy spinner