Szczupak o świcie na Jezioraku

Szczupak na kantach Jezioraka — 1.5–4 m

Jeziorak przy Iławie kryje kanty i zatopione pnie, gdzie szczupak wodzi się w głębokościach 1.5–4 m i czeka na świt. Tam, gdzie skarpy zmieniają się w płytkie łąki, powstają spady i stołówki, które skupiają drobną rybę i żaby.

O świcie zimniejsza powierzchnia spotyka cieplejsze warstwy u dna — tworzy się tzw. ciepły pas. W nim kumulują się żaby i inne planktonożerne rybki; to naturalny highway dla drapieżnika. Szczupak wykorzystuje zatopione pnie i trzcinę jako zasłonę, czai się na wyjścia żerowania i uderza od boku.

Gdzie atakuje najczęściej

W zatoczkach Iławy ataki często zdarzają się 30–60 cm pod powierzchnią, zwłaszcza przy grążelach i przybrzeżnej roślinności. W maju i jesienią szczupak wchodzi do płytkich zatok; zimą natomiast duże okazy odwiedzają głębsze uskoki.

Sprzęt i techniki są proste: gumowe jigi 12–16 cm na główkach 8–15 g, plecionka 0.12–0.13 mm i kołowrotki 4000 do szybkiego zacięcia. Dwa sprawdzone sposoby to klasyczny drop na dno i agresywne podciągnięcia w środkowej wodzie, które wywołują atak.

Typowe rozmiary szczupaka w tych wodach mieszczą się w przedziale 60–95 cm; większe egzemplarze trafiają się rzadziej, ale Jeziorak ma swoją legendę. O świcie, przy pierwszych smugach mgły nad zatoką, szczupak wybija się znad zatopionego pnia i znika w pianie — scena jak namalowana, a haka szczęście mierzy centymetry ryby.

Polecamy: kołowrotki 4000 do spinningu