Szczupak w zatokach Mamr i Wigier

Mamry i Wigry: zatoki trzcinowe 1–2 m jako enklawa szczupaka

Na Mazurach, zwłaszcza na Mamrach i Wigrach, szczupak wybiera skraje trzcin w pasie 1–2 m głębokości. Tam łączy się kilka prostych zalet: osłona roślin, bliskość drobnicy i szybki dostęp do twardszej wody przy nagłych spadkach dna.

Prąd i wymiana wody grają tu pierwsze skrzypce. Węższe zatoki i przesmyki przy wietrze „pracują” — delikatne zawirowania dostarczają tlen i przesuwają białoryb przy trzcinie. Szczupak unika silnego nurtu, ale korzysta z wolnych, miejscowych prądów jak z korytarza zasadzki.

Termoklina i komfort termiczny

Latem termoklina w głębszych partiach Mazur odcina strefy przydenne. Płytka zatoka 1–2 m daje ciepło i tlen jednocześnie, a ryba może przesiadywać blisko ofiary bez konieczności opuszczania strefy komfortu.

Rola wieczornego żerowania na żaby jest nie do przecenienia. Płazy gromadzą się przy trzcinie o zmierzchu; szczupak podchodzi pod osłonę, robi szybki wypad po żabę i wraca między łodygi. Dla Mamr i Wigier to typowy scenariusz późnego lata i jesieni, gdy drobnica i płazy tworzą skoncentrowane punkty pokarmowe.

Praktyczne wskazówki miejscowe: szukać granicy twardego dna i mułu, okienek w trzcinie oraz wejść do zatok od strony otwartej wody. Sprzętowo sprawdza się wędka 2,10–2,40 m, plecionka 0,10–0,14 mm, krótkie przypony stalowe i przynęty jak gumowe żabki oraz płytko schodzące woblery.

O zmierzchu przy brzegu trzcin słychać rechot żab, a cień szczupaka przecina milczące lustro wody.

Polecamy: zestaw gumowych żabek