Zimowe protokoły szczupakowe z Mazur

Zimowe protokoły szczupakowe z Mazur

1. Procedura bezpieczeństwa i rozmieszczenia otworów

Na Śniardwach i Mamrach praktykowany jest trójstopniowy test lodu: punktowe dziobanie szpadlem co 1–1,5 m od brzegu, pomiar grubości miarką przy wykryciu pierwszego cienkiego odcinka oraz przejście próbne z dłutem lub prętem wzdłuż wyznaczonej trasy. Dla kilku tip-upów stosuje się plan „trójkąt z krawędziami”, czyli rozmieszczenie urządzeń wzdłuż linii przejść batymetrycznych i przy krawędziach roślinności — układ ten jest powszechny w okolicach Mikołajek i kanałów między wyspami na Mamrach.

2. Trio rytmów jigowania

W lutym szczupak (szczupak) reaguje najlepiej na trzy warianty: krótkie, energiczne pociągnięcie z 15–30 s pauzą; powolne uniesienie 30–50 cm i natychmiastowe opuszczenie; cykl dwóch szybkich szarpnięć zakończony dłuższą pauzą. Na Drawsku i w rejonie wielkich płyt użycie cięższych główek (20–40 g) pomaga wyczuć kontakt przy krawędziach i kanałach utworzonych przez lodowcowe uskoki.

3. Dwie poprawki węzłów i linki przeciw zamarzaniu

Miejscowi wędkarze unikają cienkiego mono jako głównej linki: preferują plecionkę z krótkim, 40–60 cm przyponem z fluorocarbonu oraz dwa zabiegi zapobiegające awariom przy mrozie — łączenie przez Uni-to-Uni lub FG z zabezpieczeniem końcówek koszulką termokurczliwą, a także woskuwanie żyłki i punktowe nasmarowanie fluoro- lub silikonowym środkiem przed przestawieniem na brzeg, co ogranicza zamarzanie oczek i splątania podczas szybkich zmian stanowisk.