Wieczorne pasy klenia na Pilicy

Pilica przy Tomaszowie Mazowieckim: kleń wieczornymi pasami

Pilica przy Tomaszowie Mazowieckim tworzy na żwirowych bystrzach długie, przesmykowe pasy, w których kleń ustawia się tuż przy krawędzi głównego nurtu. Ryba wykorzystuje ciasne napięcia prądu, które zmiatają drobne rybki i owady w przewidywalne zgrupowania, a wieczór potęguje ten wzorzec.

Prądy, żwirowe garby i puls owadów

Wieczorne żerowanie zaczyna się, gdy wiatr i przypływ owadów koncentrują pokarm na pierwszych 1–2 m od głównego języka wody. Kleń trzyma się stref 0,8–2,0 m, gdzie może podpłynąć i błyskawicznie wyskoczyć na ławicę narybku lub na spadające chrząszcze. Na tych płaskich, nizinych odcinkach Pilicy pasy są długie i przesuwalne — nie pocket-water jak w górskim bystrzu, lecz szerokie, ślizgowe korytarze żerowania.

Praktyczny odczyt nurtu to szukanie krawędzi szybszej wody, cienia za garbem żwiru i miękkich kieszeni tuż obok twardej linii prądu. Tam kleń stoi i rusza się dość płynnie; wieczorny impuls potrafi skonsolidować aktywność na kilkanaście minut, tworząc widoczne pasy.

Przynęty działające najlepiej to surface smużaki, drobne wobblery 2–4 cm w naturalnych kolorach oraz małe wirówki prowadzone w poprzek lub pod prąd z wolnym śladem. Gdy ryby już liczą na powierzchnię, proste chleby i kulki ciasta szybko kończą rywalizację o uwagę. Technika — krótkie, nieregularne podciągnięcia i pauza, pozwalająca kleńowi podjąć atak.

Sprzęt do zmroku: wędka 2.1–2.7 m spinning, plecionka 0,10–0,14 mm lub mono 0,16–0,20 mm i przypon 0,16–0,22 mm fluorocarbon. Lżejszy set daje naturalny hymn przynęcie przy delikatnym prądzie Pilicy; ważne jest wyczucie kontaktu i szybkie zacięcie. Ostatni rzut przed zmierzchem i srebrzysty kleń wyłania się z cienia, trafia w smużak i znikąd powstaje wodny ogon na tle żwirowej ławicy.

Polecamy: lekka wędka spinningowa