Śniardwy — największe jezioro Polski i jego rybne oblicze

Śniardwy — 113,8 km² mazurskiej przestrzeni

Śniardwy to najwięcej wody w polskich jeziorach. Płytkie zatoki, otwarte przestrzenie, pola trzcin i miejscami kilometry brzegu dostępnego tylko z łodzi. Wędkarz, który zna to jezioro, wie: szczupak tu ma inny rytm niż na małych jeziorach, sandacz wybiera głębsze rynny, a sielawa pojawia się w stadach przy wiosennych prądach.

Historia rybołówstwa na Śniardwach to gospodarstwa rybackie i tradycyjne sieci, ale też współczesne techniki połowu. Rybacy znają każdy cykl wody: wiosenne podnoszenie, letnie kieszenie ciepła, jesienny odpływ tłuszczu z ryb. W praktyce oznacza to wybór łowiska i sposobu prowadzenia wędki.

Ryby i techniki

Szczupak atakuje z zarośli i płytkich grzbietów, więc agresywna przynęta i szybkie prowadzenie działają najlepiej. Sandacz odpowiada na wolniejszą prezentację, często przy krawędziach rynien. Okoń i płoć trzymają przy trzcinach. Dla wielu to jezioro jest szkołą prowadzenia przynęty i obserwacji.

Sprzęt tu ma znaczenie: solidna wędka do 30–40 g przy połowach szczupaka, stabilna łódź na wiatr, porządna siatka przy podbieraniu. Poranek na Śniardwach pachnie chłodną wodą i paliwem silnika, a łódź kołysze się przy trzcinach, gdy słońce rysuje na tafli ścieżki zębate jak nóż.