Szczupak i trzcinowe mozaiki Śniardwy–Niegocin

Śniardwy–Niegocin: szczupak przesuwa wieczorne polowanie na krawędzie trzcin, często 0.5–1.5 m od roślin.

Gęstsze, łatwo fragmentujące się łęgi trzcin tworzą nowe „korytarze” ambushowe — zewnętrzne ściany trzcin, zatoczki, zatopione sitowia i okna w roślinności. Szczupak w takim mozaiku wybiera punkty, gdzie może przeciąć płytkie stada uklei i leszczy.

W przejrzystej wodzie drapieżnik często trzyma się 0.5–1.5 m od krawędzi trzcin; przy lekkim zabarwieniu wody pozycja przesuwa się w dół na 1.5–3 m przy pierwszym spadku dna. Najintensywniejsze żerowanie przypada na ostatnie 60–90 minut światła i pierwsze chwile zmierzchu, zwłaszcza przy ciepłej, spokojnej pogodzie.

Przynęty i technika

Dobór przynęty zależy od „okna” w trzcinach: woblery 9–13 cm nurkujące na 0.5–1.5 m sprawdzają się w płytkich łączkach; spinnerbaits 10–20 g wolno prowadzane przez przerwy; miękkie przynęty 10–15 cm na rigs weedless z ciężarkiem 5–12 g do ciasnych przepływów; powierzchniowe woblera-walkery i poppery 8–12 cm na ostatnie światło nad 0.3–1 m.

Sprzęt typowy dla Mazur: wędzisko 2.1–2.4 m medium-heavy, plecionka 0.16–0.22 mm dla kontroli wśród roślin, przypon stalowy lub gruby fluorocarbon 20–30 cm. Prowadzenie zaczyna się powoli, z pauzami — trafienia często następują na pauzę lub pierwszy szarpnięcie.

Gdy trzcinowy klin rozrywa się na kanał, szczupak wybiera punkt i czeka: ostatnie promienie słońca malują pas ciemniejszej wody, przynęta zanurza się i woda eksploduje.

Polecamy: miękkie przynęty 10–15 cm