Szczupak na Śniardwach o zmierzchu

Szczupak na Śniardwach i Niegocinie w trybie zasadzki o zmierzchu

Na Śniardwach i Niegocinie szczupak w maju i na początku lata najchętniej ustawia się przy zatopionej trzcina i przy korzeniach wierzb; atakuje z płytkich krawędzi 0,5–2 m w stronę strefy 2–4 m.

Ruch drobnicy — ciernik 2–5 cm, młody okoń 8–12 cm i juwenilna płotka — prowadzi ją bliżej brzegu o zmierzchu; te małe ryby wchodzą „pod krzak” i stają się łatwym celem przeciwko cieniowi drapieżnika widocznemu na tle jaśniejszej tafli.

Wiatr i cienie na wodzie

Przy wietrze szczupak korzysta z wind shadow zones: za pasem trzcin, przy nawietrznej krawędzi zatoki czy w martwej wodzie przy korzeniach tworzą się spokojne plamy, gdzie drobnica gromadzi się bardziej niż na otwartym lustrze. Lokalnie widać to w zatokach Tałty i przy przesmykach Wiartla.

Termika dopełnia obrazu: wieczorem górna warstwa stygnie, powstaje stabilna granica między ciepłą płytką wodą a chłodniejszą warstwą niżej; tam szczupak ma przewagę, a okno aktywności często wypada między 20:00 a 22:00 lub około 40 minut przed i po zachodzie słońca.

Praktyka z brzegu i łodzi preferuje płytsze podejścia 0,3–1 m przy strukturze: zatopione trzcinowiska i korzenie wierzb tworzą naturalne korytarze zasadzki. O zmierzchu sylwetka szczupaka przerywa spokojną taflę i znika w gęstwinie trzciny — scena dobrze znana każdemu wędkarzowi na Mazurach.

Polecamy: lekka wędka spinningowa