Szczupak ze Wigier po‑suwałsku

Wigry — 2187 ha i 73 m głębokości: szczupak ze Wigier po‑suwałsku

Szczupak z Wigier to twardy przeciwnik i pewny składnik wieczornego posiłku w Suwałkach. Ryba szuka krawędzi trzcin, spadów i przejść między płycizną a rynną; wiosną i jesienią żeruje najchętniej, więc wtedy najlepiej trafia pod wędzarniczy haczyk.

Składniki i przygotowanie

Potrzebna jest jedna sztuka szczupaka ze stawu lub jeziora, sól, świeży szczypiorek, kwaśna śmietana i młode ziemniaki. Filetuje się rybę, skórę pozostawia lub usuwa wedle smaku, osusza i lekko soli. Tradycyjnie do wędzenia używa się drewna olchy; krótka kąpiel dymna wydobywa ze szczupaka jego zwartą, chudą strukturę.

Młode ziemniaki wrzuca się do osolonego wrzątku, gotuje do miękkości i podaje z pokrojonym szczypiorkiem. Kwaśna śmietana miesza się z odrobiną chrzanu lub soku z cytryny — proste, ale doskonale równoważy dymny smak ryby.

Na talerzu układa się kawałki wędzonego szczupaka obok gorących ziemniaków, polewa kleksem śmietany i sypie szczypiorkiem. To wieczorny posiłek rybaka: dym olchy, zimne powietrze nad brzegiem Wigier i talerz, z którego odchodzi para.

Polecamy: duży garnek nierdzewny