Sandacz: księżyc i sezon zmieniają porę żerowania

Sandacz: sezon, termoklina i księżyc

W polskich jeziorach i dużych rzekach obserwuje się mniej znany, lecz powtarzalny wzorzec: sandacz (Sander lucioperca) zmienia dobowe pory żerowania w zależności od sezonu i stanu termicznego wody, a fazy Księżyca oraz warunki pogodowe silnie modulują te zachowania. Latem, gdy woda tworzy wyraźną termoklinę, sandacz przemieszcza się do chłodnych, głębszych warstw i aktywność koncentruje się głównie po zmierzchu. Jesienią, wraz z wyrównaniem temperatury, drapieżnik wraca bliżej brzegów i kanałów.

Rola faz Księżyca i zachmurzenia

Księżyc wpływa nie tylko na przypływy w strefie morskiej, lecz także na zachowanie słodkowodnych ławic i drapieżników. W polskich akwenach takich jak Śniardwy, Mamry czy Drawsko, jasne noce pełni sprzyjają wzmożonemu żerowi sandacza w przybrzeżnych przesmykach — śledzone tam okazy często reagują na połączenie chłodniejszej wody, spokojnego wiatru i pełni. Przy dużym zachmurzeniu nocna aktywność może się przesunąć na zmierzch i brzask.

Praktyczne obserwacje w Polsce

Anglerzy i badania terenowe w regionach mazurskich i nad Wisłą potwierdzają, że uwzględnienie sezonowej zmiany głębokości żerowania wraz z fazą Księżyca i krótkoterminową pogodą daje przewagę przy tropieniu większych sandaczy — zwłaszcza podczas jesiennych nocy w kanałach Śniardw i blisko głębin Drawska.