Nocny szczupak z Mamr

Nocny szczupak z Mamr

Wśród trzcin jeziora Mamry krąży opowieść o „nocnym szczupaku” — olbrzymim szczupaku (ponad 1,5 m) czającym się przy skarpach 3–5 m głębokości u wybrzeży Węgorzewa i zatoki Szczosowo. Legenda mówi, że bestia atakuje pod pełnią, najczęściej od maja do września, gdy szczupak taruje się w przybrzeżnych płytkich zatokach, by potem schronić się w chłodniejszych, 8–12 m odcinkach północnych ramion Mamr.

Scena z łodzi

W opowieściach rybackich pojawia się obraz północnej nocy: księżyc nad Giżyckiem, 12-foot spinning, plecionka 30 lb, wobbler 20 cm w wzór okonia prowadzony z łodzi przy 2–4 km/h. Uderzenie ma miejsce zwykle przy rejonie kanału Ryn i ujścia Dargin, gdzie prądy zbijają stada drobnicy.

Rekordy i rzeczywistość

Starzy wędkarze wskazują, że tu łowi się szczupaki 10–20 kg, a trofea z Niegocina przekraczały 25 kg; z pamięci krąży też zapis z lat 30., gdy z centralnej części Mamr wyciągnięto rybę blisko 28 kg przy 15 m głębokości. Dla porównania sąsiednie Śniardwy służą jako przykład głębinowych łowisk sandacza i sumów, gdzie jigowanie 50 g łyżką przy zmierzchu bywa skuteczne.

Smak Mazur

Legenda łączy się z kuchnią: złowionego na nocnym brańcu szczupaka opisuje się jako pieczonego w całości nad żarem po mazursku — nacięcia na bokach, nadzienie z czosnku niedźwiedziego i ziarna żyta, polewanie wędzonym masłem przez 20–30 minut aż skóra stanie się złocista. Do takiego posiłku miejscowi polecają pierogi z okoniem i sos duszony w soku z brzozy.

Dlaczego opowieść trwa

Opowiadanie o mamrzańskim nocnym szczupaku łączy świadomość przyrodniczą z tradycją nocnych połowów. To nie tylko strach przed potworem, ale i respekt dla sił jeziora — tradycja, która przy pełni księżyca daje najbarwniejsze historie mazurskich brzegów.

Polecamy: wobbler 20 cm